Gezellige babbel: “Een alcoholverslaving is een ziekte”

Bart Jacobs

“Een alcoholverslaving is een ziekte” 

Bart Jacobs (49) leidde een behoorlijk bourgondisch leven, tot hij de controle over zijn drankgebruik verloor. Dankzij twee opnames – die hij herhaaldelijk ‘kansen’ noemt – heeft Bart zijn leven weer op de rails. “In de plaats van ‘ik drink niet’, zeg ik nu ‘ik drink niet meer’.” 

Hoe is een alcoholverslaving in je leven geslopen? 

Bart: “Alcohol was altijd aanwezig in mijn leven. Als prille tieners kregen we thuis tafelbier. Later dronk ik iedere avond mijn biertje na het werk, bij wijze van aperitief. Alcohol was een constante, maar nooit problematisch. Als ik er nu over reflecteer, zat ik wel altijd boven het gemiddelde aantal consumpties per week. Maar goed, het is zo ingebakken in onze cultuur… Het was pas in 2019 dat ‘het drinken’ misliep. Ik haalde geen plezier meer uit mijn job – ik werkte als adviseur in een bank, maar sinds de financiële crisis was dat vooral verkopen via de telefoon. Het was de coronacrisis waardoor we voltijds thuis moesten werken – ook al niets voor mij. Daarbovenop overleed mijn vader aan kanker. Zijn proces naar de dood toe heb ik van heel dichtbij meegemaakt, en dat was heftig. Daarnaast zijn er in die periode nog zes mensen in mijn dichte omgeving overleden. Alles kwam samen, en ik vluchtte in alcohol.” 

Wanneer heb je professionele hulp gezocht? 

Bart: “Mijn drankgebruik escaleerde op ongeveer een half jaar tijd. Mijn gezin vond me op een avond buiten westen in de zetel. Ik had vijf promille in mijn bloed. Dat is veel. Ze hebben me naar de spoedafdeling in Aalst gebracht. Daar verbleef ik drie weken op de PAAZ-afdeling om te ontwennen. Vervolgens stapte ik vrijwillig in een traject voor verslavingszorg bij Alexianen Zorggroep in Tienen. Dit traject duurde drie maanden en was zeer goed. Alle facetten van verslavingsgedrag worden er onder de loep genomen. Alleen kampte ik toen eigenlijk ook met een burn-out en depressie, en dat werd niet aangepakt. Ik die nooit meer zou drinken, herviel eigenlijk al na enkele maanden weer. 

Op een bewuste avond – ik heb hier geen herinneringen meer van – dreigde ik ook met zelfmoord. Ik werd gecolloqueerd en in het psychiatrisch centrum Sint-Alexus in Grimbergen geplaatst. Dat traject van zes maanden focuste echt op mijn depressie en burn-out. Ik heb geleerd dat ik ‘nee’ moet zeggen soms, en dat ik met mijn emoties moet leren omgaan. Het is een mooie kans geweest, een eyeopener. Ik heb dan ook alleen maar lovende woorden voor de psychiatrische verpleegkundigen. Echt, hoedje af. Alleen merk ik dat er weinig aandacht is voor familieleden van (ex-)verslaafden. Mijn kinderen zouden daar bijvoorbeeld bij baten. Ook voor hen was mijn verslaving een zware periode. Ook zouden er meer middelen mogen vrijgemaakt worden voor psychiatrie, want het is geen straf maar net een opportuniteit voor het leven.” 

Hoe gaat het nu met je? 

Bart: “Goed. Ik besef nu maar al te goed dat een leven zonder alcohol mooi kan zijn – zelfs veel mooier is dan mét. Ik ben opnieuw aan het werk, maar in een andere sector. Ik ga tweewekelijks na de nazorg en wekelijks bij mijn psycholoog. Een alcoholverslaving is echt als een ziekte waar je tegen moet vechten. Ik weet nu dat ik de rest van mijn leven alert zal moeten blijven. Mijn omgeving is op de hoogte, ik maak er geen geheim van. In de plaats van ‘ik drink niet’, zeg ik nu ‘ik drink niet meer’. Ik ben er fier op, ja. Het taboe op psychiatrie is ook aan het verminderen. Mensen beseffen dat het geen ‘zottenkot’ is, maar een perfecte doorsnede van de samenleving. Alle soorten mensen zitten daar: van hoogopgeleide ingenieurs tot de beenhouwer om de hoek, bij wijze van spreken.” 

LEES MEER OP INFUUS.BE:

Share on facebook
Share on twitter
Share on linkedin

REACTIES